“Petrolün Gölgesinde Vicdan Tiyatrosu”

Ortadoğu haritasına bakarken gözlerimiz hep savaşları, yıkımı, kanı görür ama asıl görünmeyen şey o haritanın altındaki zenginliktir. Çünkü her çatışmanın, her ayaklanmanın, her “özgürlük operasyonunun” altında aynı kaynak yatar: enerji! Kiminin adı petrol, kiminin gaz, ama özünde hepsi para demektir.

Bugün Filistin topraklarında akan kanın, yıkılan şehirlerin, yerle bir olan hayatların arkasında sadece ideoloji, din ya da etnik düşmanlık yok. Asıl mesele, yerin altındaki milyarlarca dolarlık rezervin kim tarafından işletileceği meselesidir.

Avrupa, yıllarca Filistin’deki dramı görmezden geldi. Onlara göre Filistin, Arap çöllerinde unutulmuş bir kaderdi. Ne zaman ki 2020’de Akdeniz açıklarında büyük doğal gaz yatakları keşfedildi, birden Avrupa’da “Filistin hassasiyeti” patladı. Gazeteler manşet attı, meydanlarda Filistin bayrakları dalgalandı, politikacılar “insanlık” nutukları atmaya başladı.
Peki ne değişti?
İnsanlık mı, yoksa enerji haritası mı?

Bugün Avrupa Birliği’nin ve Batı başkentlerinin Filistin’e gösterdiği sözde ilgi, aslında kendi enerji güvenliğini garantiye alma planıdır. Rusya’ya bağımlılığı azaltmanın en kısa yolu, Doğu Akdeniz’deki rezervlere ulaşmaktan geçiyor. O rezervler de Filistin kıyılarında.

Yani Batı için Filistin bir “insanlık davası” değil, bir “enerji koridoru”dur.
Ve bu koridorun denetimini kim ele geçirirse, yarının politik gücünü o belirleyecek.

British Petroleum, ExxonMobil, Total, Shell… Bunlar sadece enerji devleri değil; devletleri şekillendiren, hükümetleri devirebilen, savaşları finanse eden küresel güç merkezleridir.
Ortadoğu’da yaşanan hiçbir kriz bu şirketlerin onayı olmadan başlamaz.
Onlar sahada yokmuş gibi görünür ama her kurşunun gölgesinde onların kâr hanesi parıldar.

Batı’nın “insani yardım” adı altında yürüttüğü operasyonlar aslında enerji transferidir. Demokrasi ihracı dedikleri şey, boru hattı inşasıdır. Halkların kaderi, petrol varilinin fiyatına göre çizilir.

Bugün Avrupa meydanlarında Filistin bayrakları dalgalanıyor, ama aynı Avrupa Yemen’deki katliama sessiz, Doğu Türkistan’daki soykırıma sağır. Çünkü o topraklarda Avrupa’nın çıkarı yok.
Ne boru hattı geçiyor, ne doğal gaz sahası var.
İşte bu yüzden o coğrafyalarda akan kan, Batı’nın gündemine girmiyor.

Filistin için yükselen “vicdan çığlıkları” gerçekte birer jeopolitik yatırım melodisidir.
Avrupa, vicdan değil enerji peşinde.
ABD emperyalizmi, yine aynı taktiği sahneye koyuyor: “Özgürlük” diyor, ama amacı kontrol.
“İnsan hakları” diyor, ama hedefi enerji hatlarını ele geçirmek.

Ortadoğu’nun laneti tam da burada. Her zenginliği, felaketin sebebi oluyor.
Yerin altı altınla dolu ama yerin üstü kanla sulanıyor.

Bugün bölgede sadece devletler değil, halklar da satranç taşına dönüştürüldü. Her yeni rezerv, yeni bir savaşın habercisi. Her yeni barış çağrısı, yeni bir sömürü anlaşmasının perdesi.

Unutmayalım: Bu savaşların kazananı ne Filistin olur, ne İsrail.
Kazanan hep aynı: enerji tekelleri.
Kaybeden yine halklar.

Ve biz hâlâ birbirimizi düşman görmeye devam ediyoruz, oysa aynı oyun farklı isimlerle sahneleniyor.

Filistin’in, Yemen’in, Doğu Türkistan’ın ortak kaderi budur:
Emperyalizmin elinde “enerji haritası”na dönüşmek.

Ortadoğu’da dinin değil, doların sesi yükseliyor.
Ve her bombanın yankısı, bir petrol borsasında alkışlanıyor.

Batı’nın vicdanı değil, menfaati konuşuyor.
Bizim de artık bu oyunun farkına varmamız gerekiyor.

Çünkü özgürlük, bir boru hattının ucunda satılacak kadar ucuz değildir.