Bir Yıl, Bin Hikâye: Kültür ve Sanatla Geçen Bir Yolculuk

Derleyen: Şair Yazar- Elif Doğan

Zaman nasıl geçti, gerçekten anlamadım…

Daha dün gibi hatırlıyorum. Bundan tam bir yıl önce ilk köşe yazımı kaleme alırken yaşadığım heyecanı, içimdeki tarifsiz duyguyu ve “Acaba nasıl olacak?” diye düşündüğüm o ilk anları bugün bile hatırlıyorum. Yazmaya başladığımda elim zaman zaman titriyordu. Cümlelerimi defalarca düşünüyor, yazdıklarımı tekrar tekrar okuyordum.

O günlerde bunun uzun soluklu bir yolculuğa dönüşeceğini hiç düşünmemiştim.

Hatta kendi kendime, “Bir iki köşe yazısı yazar, sonra bırakırım.” demiştim.

Fakat hayat bazen insanın kendi planlarından çok daha güzel bir yol çizer.

Bir yazı diğerini takip etti. Bir insanın hayatı başka bir insanın hikâyesine kapı açtı. Her yeni yazıyla birlikte ben de yeni bir dünyanın kapısını araladım. Derken bugün, o ilk heyecanın üzerinden tam bir yıl geçti.

Koca bir yıl...

Bu bir yıl içerisinde köşemde birbirinden değerli insanların hayatlarına, başarılarına, mücadelelerine, emeklerine ve hayallerine yer vermeye çalıştım. Her biri benim için ayrı bir hikâyeydi. Her birinin hayatında farklı bir mücadele, farklı bir başarı ve mutlaka alınacak bir ders vardı.

Bazen yazarken çok heyecanlandım.

Bazen duygulandım.

Bazen gurur duydum.

Bazen de anlatılan bir hayatın karşısında uzun süre düşündüm.

Çünkü insan hayatı, birkaç cümleye sığdırılabilecek kadar basit değil. Her insanın görünmeyen bir mücadelesi, kimsenin bilmediği bir hikâyesi ve kendine özgü bir yolculuğu var.

Ben de bu bir yıl boyunca o hikâyelere elimden geldiğince ortak olmaya çalıştım.

Kimi zaman çok başarılı bir sanatçıyı, kimi zaman genç yaşına rağmen önemli işler başarmış bir insanı, kimi zaman yıllarını kültüre ve sanata adamış bir ismi, kimi zaman da henüz yolun başında olan genç bir yeteneği yazdım.

Yaşlarının, deneyimlerinin veya başarılarının birbirinden farklı olması benim için hiç önemli değildi.

Çünkü hepsinden bir şey öğrendim.

Kimisinden azmi öğrendim.

Kimisinden sabrı…

Kimisinden çalışmayı…

Kimisinden vazgeçmemeyi…

Kimisinden ise hayallerin peşinden gitmenin ne kadar önemli olduğunu öğrendim.

Bazılarını kendime örnek aldım. Bazılarına imrendim. Bazılarıyla gurur duydum. Bazılarının yaşadığı zorluklar karşısında bir kez daha insanın istediği zaman neleri başarabileceğini gördüm.

Ve her yazının sonunda kendime aynı soruyu sordum:

“Ben bu hikâyeden ne öğrendim?”

Cevabım hiçbir zaman boş olmadı.

Çünkü her hayatın insana öğreteceği bir şey mutlaka vardı.

Bir Yazıdan Daha Fazlası

Başlangıçta bunun yalnızca bir köşe yazarlığı yolculuğu olduğunu düşünüyordum. Fakat zaman geçtikçe bunun benim için bundan çok daha fazlası olduğunu anladım.

Bu yolculuk bana insanları tanıma fırsatı verdi.

Yeni hayatlara konuk oldum.

Yeni hikâyeler öğrendim.

Kültürün ve sanatın ne kadar büyük ve değerli bir dünya olduğunu yeniden keşfettim.

Her hafta başka bir insanın hayatına dokunmaya, onun emeğini ve hikâyesini okuyucuyla buluşturmaya çalışmak zamanla benim için bir görev hâline geldi.

Ve bugün geriye dönüp baktığımda, bu görevi üstlenmiş olmaktan büyük mutluluk duyuyorum.

Çünkü bazen bir insanın hayatını anlatmak, aslında onun emeğine ve mücadelesine küçük de olsa bir saygı duruşunda bulunmaktır.

Ben de yazılarımı kaleme alırken bunu yapmaya çalıştım.

Kültür ve Sanatın Öğrettikleri

Bu bir yıl içerisinde kültür ve sanatın insan hayatındaki önemini bir kez daha çok iyi anladım.

İnsan kültürle ve sanatla iç içe oldukça öğrenmeye devam ediyor.

Bildiklerini yeniden hatırlıyor.

Bilmediklerini öğreniyor.

Farklı düşünceleri tanıyor.

Farklı hayatları anlamaya çalışıyor.

Ve en önemlisi, kendisini geliştirmekten hiçbir zaman vazgeçmiyor.

Benim için de böyle oldu.

Bu yolculukta sadece yazmadım; aynı zamanda öğrendim.

Her yeni isim, yeni bir araştırma demekti.

Her yeni hayat, yeni bir pencere açmak demekti.

Her yeni yazı ise benim için yeni bir deneyimdi.

Belki de bu yüzden geçen bir yıl bana sadece yazarlık anlamında değil, hayat anlamında da çok şey kattı.

İlk Günkü Heyecanla…

Bugün tam bir yıl oldu.

İlk yazımı yazarken elim titriyordu.

Bugün ise bir yılın verdiği tecrübeyle yine aynı heyecanı taşıyorum.

Çünkü insan sevdiği işi yaptığında geçen zamanın nasıl ilerlediğini fark etmiyor.

Bir yıl önce “Acaba devam eder miyim?” diye çıktığım bu yolda bugün “Daha nice yıllar devam etmeliyim.” diyorum.

Çünkü anlatılmayı bekleyen daha çok hayat var.

Tanınmayı bekleyen daha çok insan var.

Paylaşılması gereken daha çok hikâye var.

Öğrenilecek daha çok şey var.

Ve benim için bu yolculuğun en güzel tarafı da tam olarak bu:

Hâlâ öğrenecek çok şeyimin olduğunu bilmek.

Bir yıl önce başladığım bu yolculukta bugün biraz daha büyüdüğümü, biraz daha biriktirdiğimi ve biraz daha öğrendiğimi hissediyorum.

Ama yolun sonuna geldiğimi asla düşünmüyorum.

Aksine, sanki yolculuğun daha yeni başladığını hissediyorum.

Bundan sonra da kültürün, sanatın, edebiyatın ve insan hikâyelerinin peşinden gitmeye; birbirinden değerli insanların hayatlarını okuyucularla buluşturmaya devam etmek istiyorum.

Bu vesileyle, bir yıl boyunca yazılarımı okuyan, destekleyen, güzel sözleriyle cesaret veren herkese gönülden teşekkür ediyorum.

Ve bu bir yıl içerisinde hayatına konuk olduğum, hikâyesini benimle paylaşan, emeğini ve mücadelesini anlatmama fırsat veren bütün değerli insanlara da ayrıca teşekkür ediyorum.

Sizlerin hikâyeleri olmasaydı bu köşe de bu kadar anlamlı olmazdı.

Şimdi önümde yeni bir yıl ve yeni hikâyeler var.

Belki yine heyecanlanacağım.

Belki yine duygulanacağım.

Belki yine bazı hikâyeler karşısında gurur duyacağım.

Ama artık biliyorum ki her yeni hikâye bana yeni bir şey öğretecek.

Bir yıl geçti…

Bir yıl, yüzlerce duygu, sayısız hikâye ve unutulmayacak kadar güzel insanlar…

İyi ki başlamışım.

İyi ki vazgeçmemişim.

İyi ki kültür ve sanatın izinden yürümüşüm.

Dileğim; bundan sonra da aynı heyecan, aynı sevgi ve aynı inançla nice yıllar boyunca yazabilmek…

Kültürle, sanatla, edebiyatla ve insan hikâyeleriyle daha nice yıllara…

İlk günkü heyecanla, ama bir yılın tecrübesiyle…

Nice yıllara.